Onze stagiair Simon ontwikkelde een interactieve game voor het Weekend van de Wetenschap, met unieke transparante consoles en losse kaartjes. In deze blog vertelt hij er meer over.

Stel je mijn eerste dag als stagiair bij YIPP voor. Ik ben benieuwd wat ik tijdens mijn stage ga doen. Het oorspronkelijke idee was dat mijn eerste project een quiz over YIPP zou worden. Zo kon ik YIPP wat beter leren kennen en vertrouwd raken met de meeste systemen waarmee YIPP werkt. In plaats daarvan kreeg ik te horen dat er binnenkort een evenement zou plaatsvinden en dat ik het project kon vervangen door iets voor het Weekend van de Wetenschap.

Uiteindelijk zou het een groter project worden, met een strakkere deadline, maar ik houd wel van een uitdaging. Ik had 28 dagen om het te maken.

Na het bespreken van verschillende mogelijkheden en concepten koos ik uiteindelijk voor een concept dat laat zien hoe een game werkt. Het thema van het Weekend van de Wetenschap was: ‘Hoe werkt het?’ Door op een transparante manier te laten zien hoe de game werkt, sloot het concept hier mooi op aan.

Kinderen spelen tegenwoordig vaak allerlei videogames en weten precies wat ze in een game moeten doen, maar weten ze ook hoe zo’n game wordt gemaakt? Door unieke transparante consoles te ontwikkelen en voor elke mogelijke input aparte kaartjes te maken, konden ze een kijkje krijgen in de werking van de game.

Omdat het Weekend van de Wetenschap vaak door gezinnen wordt bezocht, koos ik voor een multiplayergame waarin vier spelers het tegen elkaar opnemen. Met behulp van kaartjes kunnen ze de functies van hun knoppen aanpassen. Zo kunnen ze zelf bepalen of ze willen kunnen springen, duwen, dashen, oppakken, gooien, enzovoort. Ze hebben maar twee knoppen waaraan ze functies kunnen toewijzen, dus ze moeten goed kiezen (of de functies snel verwisselen).

Ik ontwierp de bewegingen en gameplay zo dat alle acties er grappig en absurd uitzagen. Na wat experimenteren had ik de bewegingen uiteindelijk zo gekregen dat ik er tevreden mee was. Het zag er goed uit en iedereen vond het erg grappig om naar te kijken, precies het resultaat dat ik voor ogen had.

Spelers kunnen elkaar van het speelveld af duwen en er zijn verschillende acties waaruit spelers kunnen kiezen. Nadat de basis van de gameplay was afgerond, was het tijd om aan het fysieke deel van de tentoonstellingservaring te beginnen.

Ik begon met het testen van de kaartjes. Met een lasersnijder sneed ik kaartjes en sleuven in verschillende formaten uit. Samen met een paar medestudenten testte ik deze verschillende combinaties om tot de meest prettige combinatie van kaartformaat en sleuf te komen.

Het uiteindelijke ontwerp zou worden gemaakt van transparant acryl, dat ook met een lasersnijder wordt uitgesneden. Dit is zodat spelers kunnen zien wat er achter de schermen gebeurt. Ze kunnen de sensoren en draden zien. Ook de kaartjes zijn zo ontworpen dat je de chip kunt zien die wordt gescand wanneer je het kaartje in een sleuf steekt. De chip zelf is, je raadt het al, ook transparant.

Het bouwen van de tentoonstellingservaring ging door tot aan de dag van de deadline, maar uiteindelijk kwam alles perfect samen. De gezinnen waren enthousiast en de game was een van de favorieten onder de kinderen.